Akasyalardaki çiçekler baharı müjdeliyor. Kuğulu park cıvıl cıvıl. Süzülen kuğular, arkalarında yavruları, suda yankılanan akşam güneşinin keyfini çıkarıyorlar.

Minnacık yumuk eli, buz kesen avcumda sıcacık.. Yavruları seyrediyoruz..

- Kaç yaşındalar? diye soruyor..
- Çok küçük onlar, yeni doğmuştur...
- Onlar hemen doğunca mı yüzüyorlar?
- Bilmem ki!
- Suda üşümezler mi?
- Üşümezler herhalde..

Hiç bir soru beni yaşadığımız bu ana getiremiyor.. Güneş gözümü alıyor. Kulaklarımda uğultu.. Derin bir nefeste baharı içime çekemiyorum..

- Acıkmışlar mıdır?
- Belki !

Kağıt helva istiyor. Elimdeki röntgen filmlerini bacaklarımın arasına sıkıştırıp çantamdan para çıkarıp veriyorum.

Kağıt helvayı ne zaman alıp geldi farkında bile olmadım. Kuğulara dalmışım...

Küçük parçalar koparıp kuğulara atıyoruz. Yavruların lokmaları kapışırken yaptıkları acemiliklere kahkahalarla gülüyor.

Onu mutlu etmek ne kolay! Ya beni?

Bu parktan birlikte geçişimiz, olmasını hiç istemediğim bir günün anısını taşıyacak.. Onun içinse ne büyümek ne de hatırlanacak böyle bir anı olmayacak..