| |
| |
 |
|
|
| |
Yaşlı
kızıldereli
reisi
kulübesinin
önünde
torunuyla
oturmuş,
az ötede
birbiriyle
boğuşup
duran
iki kurt
köpeğini
izliyorlardı.
Köpeklerden
biri beyaz,
biri
siyahtı
ve oniki
yaşındaki
çocuk
kendini
bildi
bileli
o köpekler
dedesinin
kulübesi
önünde
boğuşup
duruyorlardı.
Dedesinin
sürekli
göz önünde
tuttuğu,
yanından
ayırmadığı
iki iri
kurt
köpeğiydi
bunlar.
Çocuk,
kulübeyi
korumak
için bir
köpeğin
yeterli
olduğunu
düşünüyor,
dedesinin
ikinci
köpeğe
neden
ihtiyacı
olduğunu
ve renklerinin
neden
illa da
siyah
ve beyaz
olduğunu
anlamak
istiyordu
artık.
O merakla,
sordu
dedesine:
Yaşlı
reis,
bilgece
bir gülümsemeyle
torununun
sırtını
sıvazladı.
- "Onlar"
dedi,
"benim
için iki
simgedir
evlat."
- "Neyin
simgesi"
diye sordu
çocuk.
- "İyilik
ile kötülüğün
simgesi.
Aynen
şu
gördüğün
köpekler
gibi,
iyilik
ve kötülük
içimizde
sürekli
mücadele
eder durur.
Onları
seyrettikçe
ben hep
bunu düşünürüm.
Onun
için yanımda
tutarım
onları.
Çocuk,
sözün
burasında;
'mücadele
varsa,
kazananı
da olmalı'
diye düşündü
ve her
çocuğa
has, bitmeyen
sorulara
bir yenisini
ekledi:
-
"Peki"
dedi.
"Sence
hangisi
kazanır
bu mücadeleyi?"
Bilge
reis,
derin
bir gülümsemeyle
baktı
torununa.
- "Hangisi
mi evlat?
Ben, hangisini
daha iyi
beslersem!"
Yazarı
Bilinmiyor
Grafik
Tasarım:
©Kumru
Orjinal
Resim:
©Denton
Lund
Orjinal
Midi:
©Bruce
DeBoers
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
