| |
| |
  
| |
Bir
kaç
gönül
insanı
idiler.
Sabahın
ilk
saatlerinde
bir
kıraathanede
buluşurlar,
gönülden
gönüle
kurulmuş
köprüler
ile
halleşirlerdi.
Oturdukları
masada
ağızına
kadar
dolu
bir
bardak
su
bulunurdu.
Hanibir
damla
daha
eklense
taşacak
kadar
dolu.
Bilenler
bilirdi
bu
dolu
bardağın
manasını.
Anlamayanlar
ise
onların
bu
hallerini
de
anlamaz
ve
sorma
gereği
dahi
duymazlardı.
Bir
sabah
biri
yaklaştı
masalarına,
oturmak
için
izin
istedi.
Masadakilerden
biri
başıyla
ağızına
kadar
dolu
bardağı
işaret
etti.
"Bir
damla
daha...
taşırır
bu
bardağı"
dedi
Gelen
kişi
cebinden
bir
gül
yaprağı
çıkardı
ve
ağazına
kadar
su
dolu
bardağa
usulca
koydu
.
Bir
tek
damla
bile
taşmamıştı.
"Suyu
taşırmayan
bir
gül
yaprağına
her
zaman
yer
vardır"
dediler
"Hoşgeldin"
Son
damlalarda
hep
bir
gül
yaprağı
olabilmek
ümidi
ile...
Yazarı
Bilinmiyor
|
|
|
Grafik
Tasarım:
©Kumru
Orjinal
Midi:
©Bruce
DeBoers
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
