| |
| |
| |
İçi
cıvıl
cıvıl,
gözleri
gülen
küçük
bir
kızdı
Gayret.
Sabahın
ilk
saatlerinde
bahçeye
iner,
özenle
yetiştirdikleri
güllerden
toplar
ve
sepetine
doldurduğu
güllerle
parkın
yolunu
tutardı.
Yüzünü
hüzün
bürümüş
düşünceli
herhangi
bir
adama,
dalgın
bakışlı
bir
yaşlıya,
aşkın
pembe
bulutlarında
dolaşan
gençlere,
minicik
yüreği
sevgiyle
çırpan
çocuklara..
sessizce
yaklaşır,
bir
gül
uzatarak
"buyrun
bu
sizin
için"
derdi.
Gülün
bedelini
soranlara,
"
bedeli
yok,
siz
mutlu
olduysanız
o
kadarı
yeter."
diye
cevap
verirdi.
Günler
geçti
aradan..
Parkta
gül
dağıtan
küçük
kıza
bir
kaç
kişi
yaklaştı..
"ne
güzel
güller
dağıtıyorsun,
nereden
buluyorsun
bunları
merak
ettik?"
dedi
içlerinden
biri.
"Bahçemizde
çok
var,
hepsini
de
kendimiz
yetiştiriyoruz"
diye
cevapladı
kız.
"Gül
dağıtırken
sana
yardım
etmemizi
ister
misin?"
diye
sordu
diğeri..
"Tabi
ki"
dedi
küçük
kız
ve
ekledi..
"ama
gidip
bahçeden
biraz
daha
gül
getirmemiz
gerekiyor."
O
gün
hep
beraber
bahçelerinden
topladıkları
gülleri
dağıttılar.
Akşama
doğru
küçük
Gayret
güzel
şeyler
yapmanın
neşesiyle
tuttu
evinin
yolunu.
Ertesi
sabah
yine
erkenden
uyandı
Küçük
Kız...
Bahçeye
indi
gözlerine
inanamadı.
Hiç
bir
gül
dalında,
bir
tane
bile
gül
kalmamıştı
ve
Reçel
Tüccarları
o
gece
tüm
gülleri
toplamışlardı.
Gayret
olanları
anlayabiliyordu..
bir
kaç
gün
belki
gül
dağıtamıyacaktı
ama
bu
olay
ona
güzel
bir
ders
oldu..
Üzüntü
ve
şaşkınlıktan
sonra
yeni
güller
yetiştirmek
için
hemen
işe
koyuldu..
Parktakiler
mi?
O
gün
saatlerce
GÜL
DAĞITAN
KIZ'ın
yolunu
beklediler.
Yazarı
Bilinmiyor
Grafik
Tasarım
©Kumru
www.kumru.net
/
2005
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
