 |
| |
| |
Bir
odada
dört
mum
yanıyordu.
O
kadar
derin
bir
sessizlik
hüküm
sürüyordu
ki
odada,
aralarındaki
fısıltı
şeklindeki
konuşmalar
bile
rahatlıkla
işitiliyordu.
1.
Mum,
"Ben
barış'ım!"
dedi.
"Ancak
kimse
benim
sürekli
yanık
kalıp,
etrafıma
ışık
saçabilmeme
yardımcı
olmuyor.
Artık
sönmek
üzereyim..
"
Ve
sessizce
karanlığa
gömülüverir.
2.
Mum,
"Ben
iman'ım"
der,
"Ama
artık
gerekli
olduğuma
inanmıyorum..
Çünkü
artık
beni
pek
önemseyen
kalmadı.
Yanık
kalmamın
da
bir
kıymeti
kalmadı."
diye
eklerken,
hafif
bir
esinti
ışığını
söndürüverir.
3.
Mum
çok
üzgündür.
"Ben
sevgi'yim
ama
etrafıma
ışık
verecek
gücüm
kalmadı.
İnsanlar
beni
hep
kenara
itiyorlar.
Kendilerine
en
yakın
olanları
bile
sevmemeye
başladılar."
Sessizce
söner
gider
sevgi
mumu..
O
sırada
içeri
aniden
bir
çocuk
girer.
Üç
mumun
söndüğünü
görünce
sebebini
sorar
ve
niçin
sonuna
kadar
yanmadıklarına
hayıflanarak
ağlamaya
başlar.
4.
Mum,
yumuşak
ve
yatıştırıcı
sesi
ile
çocuğa
ağlamamasını
söyler.
"Korkma,
ben
etrafıma
ışık
saçtığım
sürece
diğerleri
yeniden
yanarlar
ve
onlar
da
aydınlatmaya
devam
edebilirler.
Zira
ben
umut'um!"
Gözleri
parlayan
çocuk
umut
mumunu
alır
ve
diğerlerini
sevgiyle
teker
teker
yakar.
İçinizdeki
umut
mumunun
saçtığı
ışığı
asla
söndürmeyin.
Küçük
çocuk
gibi,
diğer
sönmek
üzere
olan
üç
mumun
da
sürekli
yanık
kalmaları
için
çaba
harcayın..
Yazarı
Bilinmiyor
Grafik
Tasarım
&
Animasyon
©Kumru
©www.kumru.net
/
2009
|
|
|
|
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
