Yalın
ayak,
yalın
yürek
geçtiğim
kapı
önleri,
Yarasına
buz
yerine
tuz
bastığın
yüreğim.
Ardım
sıra
gelen
gölgem
gibi
sessiz
yalnızlığım.
İşte,
yüreğimden
dünyama
yansıyanlar...
Biraz
ötenin
aydınlığında
seni
bulma
umudum.
Biraz
ötenin
çıkmazı
tek
çıkar
yolum.
"Bilebile"
dedikleri
bu
olsa
gerek.
Bilebile
kendimi
imkansıza
sürüklemek...
Dönsem
de
bulamam
ki
gerilerde
bıraktığım
beni.
Kaybolmuşluğumun
lezzetini
tatmak
var
sırada.
Bir
de
yokluğunun
yüreğime
yansıyan
gölgesi
ki,
Dost
da
olduk
onunla
biliyor
musun?
İşte
böyle
sevgili;
Böyle
bir
kargaşadan
ibaret
artık
her
şey.
Şimdilerde
kimliğimi
bunca
değerli
kılan,
Çelişkileri
bir
araya
toplayabilmemin
zaferi.
Yoksa;
Ne
ben
gönlünde
bir
yere
sahip,
Ne
sen
benden
gidebilecek
kadar
cesaretli.
©
Kumru
|
Grafik
Tasarım
©Kumru
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
