BİR KIŞ MEVSİMİ
Bir gri kaldırım boyu sürüklenişim.
Ardımda kalanların arasında,
Ardımda bıraktıklarımdan bin parça.
Bir kış mevsimi, bir daracık pencere aydınlığı.
Az zamanda, dar vakitte, uçup gitme zamanı...
Rüzgarların saçlarımla seviştiği
Günlerdeki kadar ılık,
Son bir rüzgar dokunuşu istiyorum tenimde.
Soğuk vuruyor yüzüme, zemheride bir gece.
Sonra, cehennem örtüyor kendini üstüme,
Üşümüyorum!
Yarınsızlıklara gebe, rengi değişmiş bir hayat.
Puslu bir hava kahpeliğinde ölüm soluğu.
Ellerin kansız beyazında,
Zoraki bir tutunuş yaşama dair
Ve parmakların titrek çaresizliği,
Bir o kadar yorgun...
Anlaşılan o ki; Yaprak yaprak,
Sarı sarı savrulmak zamanım.
Dudaklarımın cılız çırpınışlarında,
Son dua telaşım.
Vakit;
Duvaksız beyazlara sarılıp,
Arsız mezarları, kefen kokusuna doyurma vakti.
Hayatın son teneffüs zili çığlık kulaklarımda,
Ve, şairin dizeleri, son teselli.
"Bir çok giden memnun ki yerinden,
Çok seneler geçti dönen yok seferinden"...
© Kumru |
|
|
|
|
