Hiç bir ağaç bahar gelince saklamaz çiçeklerini gökyüzünden. Hiç bir çiçek kollarını kapatmaz Ona koşup gelen arıya. Kollarını kapattın, çiçekleri sakladın sen Umuttun sanıyordum, Unuttun sen. Şimdi hangi toprağı avuçlasam, İçinden yol arayan bir solucan çıkıyor. Ve hangi denize taş atsam, Gidip masum bir yunusu vuruyor. Yollarımı tıkadın, Hedefimi şaşırttın sen Umuttun sanıyordum, Unuttun sen. Artık kaç intihar öldürür İçimde ölümsüzleşen seni. Ve hangi mezar kucaklar Böyle nefes alırken beni. Şu yıllardır can kusan ruhumun ciğerine Taptaze, mis gibi bir nefestin sen Umuttun sanıyordum, Unuttun sen. Şimdi hangi büyücü fayda eder Senden büyülenmiş gözlerime. Ve kaç bin kırbaç kar eder Sensiz küfürle dolmuş sözlerime. Yıllardır yazdığım aşk tezimi Sayfa sayfa çürüttün sen. Umuttun sanıyordum, Unuttun sen. Artık hangi dağda arayayım Gönlümün kırlarına yeni bir ceylan. Gözyaşlarım yüzümün yamaçlarında Damla damla heyelan. Şu cehennem gibi yanan yüreğime Bembeyaz, sepserin bir buluttun sen. Umuttun sanıyordum, Unuttun sen. Unuttun sanıyorum, Umuttun sen... Mustafa Durukan Grafik Tasarım ©Kumru Tasarımda Kullanılan Fotoğraf