| |
| |
|
Öyle
kolay
gelmedik
elbet,
Ellerimizden
kanatlar
yaptık,
Tırnaklarımızla
tırmandık,
Yaşam
denilen
zorlu
dağın
doruklarına.
Zemheri
rüzgarlarına
yüzlerimizi,
Sancılara
göğsümüzü,
Karanlıklarına
gözümüzü
siper
ettik.
Kanatlar
taktık,
İçimizdeki
okyanustan
umutlara...
Umutlarımızla
dolu
yarınların,
Pembe
düşlerinden
köşklerle,
Dişimizle,
tırnağımızla,
Canımızla,tutunduk
yaşama.
Yaşam
denilen
dağın
doruklarında
Kartallar
olmaya
geldik.
Alaca
karanlıklar
ortasından
Çıkıpta
geldik,
Sevdalardan
bir
dem
almaya
Susamış
dudaklarımıza.
Yaşadık,en
yaşanmaz
aşkların
Defneleri
altında,
Aşk
pınarlarında,
Yıkanıp
yunmaya
geldik.
Yaşamı
bir
kuşun
kanatlarına
takıp,
Engin
maviliklerde
Uçurtmalar
olmaya
geldik.
Yusuf
Oğhan
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
