Artarak gönlümün aydınlığı her saniyede
Bir mehabetli sabah oldu Süleymaniye'de

Kendi gök kubbemiz altında bu bayram saati,
Dokuz asrında bütün halkı, bütün memleketi

Yer yer aksettiriyor mavileşen manzaradan,
Kalkıyor tozlu zaman perdesi her an aradan.

Gecenin bitmeğe yüz tuttuğu andan beri,
Duyulan gökte kanad, yerde ayak sesleridir.

Bir geliş var!.. Ne mübarek, ne garip alem bu!..
Hava boydan boya binlerce hayaletle dolu..

Her ufuktan bu geliş eski seferlerdendir,
O seferlerle açılmış nice yerlerdendir.

Bu sükunette karıştıkça karanlıkla ışık
Yürüyor durmadan insan ve hayalet karışık.

Kimi gökten, kimi yerden üşüşüp her kapıya,
Giriyor birbiri ardınca ilahi yapıya.

Tanrının mabedi her bir tarafından doluyor,
Bu saatlerde Süleymaniye tarih oluyor.

Ordu-milletlerin en çok döğüşen, en sarpı
Adamış sevdiği Allah'ına bir böyle yapı.

En güzel mabedi olsun diye en son dinin
Budur öz öz şekli hayal ettiği mimarinin.

Görebilsin diye sonsuzluğu her yerden iyi,
Seçmiş İstanbul'un ufkunda bu kudsi tepeyi.

Taşımış harcını gaazileri, serdariyle,
Taşı yenmiş nice bin işçisi, mimariyle.

Hür ve engin vatanın hem gece, hem gündüzüne,
Uhrevi bir kapı açılmış buradan gökyüzüne.

Taa ki geçsin ezanı rahmete ruh orduları..
Bir neferdir bu zafer mabedinin mimarı.

Ulu mabed ! Seni ancak bu sabah anlıyorum.
Ben de bir varisin olmakla bugün mağrurum.

Bir zaman hendeşeden abide zannettimdi,
Kubben altında bu cumhura bakarken şimdi.

Senelerden beri rüyada görüp özlediğim
Cedlerin mağfiret iklimine girmiş gibiyim.

Dili bir, gönlü bir, imanı bir insan yığını
Görüyor varlığının bir yere toplandığını.

Büyük Allah'ı bir ağızdan herkes
Nice bin dalgalı Tekbir oluyor tek bir ses.

Yükselen bir nakaratın büyüyen velvelesi,
Nice tuğlara karışmış nice bin at yelesi.

Gördüm ön safta oturmuş nefer esvaplı biri,
Dinliyor vecd ile tekrar alınan Tekbir-i.

Ne kadar saf idi siması bu Mümin neferin!
Kimdi? Varisi mi, mimarı mı bu ulvi eserin?

Taa Malazgirt ovasından yürüyen Türkoğlu
Bu nefer miydi? Derin gözleri yaşlarla dolu.

Yüzü dünyada yiğit yüzlerinin en güzeli,
Çok büyük bir iş görmekle yorulmuş belli.

Hem büyük yurdu kuran, hem koruyan kudretimiz
Her zaman varlığımız, hem kanımız, hem etimiz.

Vatanın hem yaşayan varisi hem sahibi o
Görünür halka bu günlerde teselli gibi o.

Hem bu toprakta bugün, bizde kalan her yerde,
Hem de çoktan beri kaybettiğimiz yerlerde.

Karşı dağlarda tutuşmuş gibi gül bahçeleri,
Koyu bir kırmızılık gökten ayırmakta yeri.

Gökte top sesleri var, belli, derinden derine,
Belki yüzlerce şehir sesleniyor birbirine.

Çok yakından mı bu sesler, çok uzaklardan mı?
Üsküdar'dan mı? Hisar'dan mı? kavaklar'dan mı?

Bursa'dan, Konya'dan, İzmir'den, uzaktan uzağa,
Çarpıyor birbiri ardınca o dağdan bu dağa.

Şimdi her merhalede, taa Beyazıt'tan, Van'dan,
Aynı top sesleri birbir geliyor her yandan.

Ne kadar duygulu, engin ve mübarek bu şehir!
Kadın erkek ve çocuk, gönlü dolanlar, yer yer

Dinliyor hepsi büyük hatıralar rüzgarını,
Çaldıran topları, ardınca Mohaç toplarını.

Gökte top sesleri, bir bir nerelerden geliyor?
Mutlaka her biri bir başka zaferden geliyor.

Kosva'dan, Niğbolu'dan, Varna'dan, İstanbul'dan..
Anlıyor her biri bir vaka'yı heybetle bu an.

Belgrad'dan mı? Budin, Eğri ve Uyvar'dan mı?
Son hudutlarda yücelmiş sıra dağlardan mı?

Deniz ufkunda bu top sesleri nerden geliyor?
Barboros belki donanmayla seferden geliyor!

Adalar'dan mı? Tunus'dan mı? Cezayir'den mi?
Hür ufuklarda donanmış iki yüz pare gemi

Yeni doğmuş aya baktıkları yerden geliyor.
O mübarek gemiler hangi seherden geliyor?

Ulu mabedde karıştım vatanın birliğine,
Çok şükür Tanrı'ya, gördüm bu saatlerde yine
Yaşayanlarla beraber bulunan ervanı.
Doludur gönlüm ışıklarla bu bayram sabahı.



Yahya Kemal Beyatlı








Grafik Tasarım
© Kumru