| |
| |
| |
Çekilmez
kahrımı
çektin
yıllar
boyu
Benimle
ağladın,
benimle
güldün
Kuru
ekmeğimdi
Fakir
yatağımdı
Bitmez
çilemdi
benimle
paylaştığın
Nice
günler
dert
ortağımdın
benim
Omuzlarına
dayayıp
yorgun
başımı
Az
mı
ağladım
hıçkıra
hıçkıra
Az
mı
sildin
seven
ellerinle
gözyaşımı
Kimi
gün
dostum
oldun
en
vefalı
Koşarak
geldim
sana
Teselliyi,
umudu
sende
buldum
Doyulmaz
aşımdın
akşamları
Bardağımda
su,
soframda
ekmektin
Ve
her
sabah
anasıydın
çocuklarımın
Kolların
evimizin
temeli
Saçların
süpürgesiydi
Ben
bu
yere
seninle
vardım
Bu
iyiliğin,
güzelliğin
son
çizgisine
Kederleri
sevinçleri
seninle
yaşadım
Seninle
baktım
bu
çirkin
dünyaya
uzaktan
Sendin
bütün
fırtınalarda
Sığındığım
o
tek
liman
Sonsuz
karanlığımda
tek
ışıktın
Sönmeyen
ateşimdin
karlı
dağlarda
Çölümde
fışkıran
bir
pınardın
serin
Ne
zaman
yitirsem
bütün
umutlarımı
Bana
hayatın
kapıların
açardı
ellerin
Sevenim
benim,
ak
saçlım,
küçük
meleğim
Sen
benim
can
yoldaşım
olduğun
kadar
Kadınımsın,
anamsın,
bacımsın
Ver
öpeyim
vefalı
ellerini
Sen
benim
şerefimsin
,
inancımsın
Ümit
Yaşar
Oğuzcan
Grafik
Tasarım
©Kumru
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
