| |
| |
| |
| |
Çoklarından
düşüyorum
da
bunca
Görmüyor
gelip
geçenler
Eğilip
alıyorum
Solgun
bir
gül
oluyor
dokununca.
Ya
büyük
şehirlerin
birinde
geziniyor
Kalabalık
duraklarda
Ya
yurdun
uzak
bir
yerinde
Kahve,
otel
köşesinde
Nereye
gitse
bu
akşam
vakti
Ellerini
ceplerine
sokuyor.
Sigaralar,
kağıtlar
arasında
kayıyor
usulca.
Eğilip
alıyorum,
kimse
olmuyor.
Solgun
bir
gül
oluyor
dokununca.
Ya
da,
yalnız
bir
kızın
Sildiği
dudak
boyasında
Eşiğinde
yine
yorgun
gecenin
Başını
yastıklara
koyunca.
Kimi
de
gün
ortası
yanıma
sokuluyor
En
çok
güz
ayları
ve
yağmur
yağınca
Alçalır
ya
bir
bulut,
o
hüzün
bulutunda
Uzanıp
alıyorum,
kimse
olmuyor.
Solgun
bir
gül
oluyor
dokununca.
Ellerde,
dudaklarda,
ıssız
yazılarda
Akşamlara
gerili
ağlara
takılıyor
Yaralı
hayvanlar
gibi
soluyor
Bunalıyor,
kaçıp
gitmek
istiyor
Yollar
ya
da
anılar
boyunca.
Alıp
alıp
geliyorum,
uyumuyor
bütün
gece
Kımıldıyor
karanlıkta
ne
zaman
dokunsam
Solgun
bir
gül
oluyor
dokununca.
Behçet
Necatigil
Grafik
Tasarım
©Kumru
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
