| |
Ne
zaman
ayrılık
saati
gelse
En
vazgeçilmez
yerinde
yaşamın
Duysak
ayak
seslerini
akşamın
Ve
sokaklardan
el
ayak
çekilse
Bir
ürpertiyle
duyarım
o
zaman
Seni
çağıran
sesi
uzaklardan...
Ne
zaman
ayrılık
saati
gelse
Bir
gariplik
çöker
içime
birden
Kalan
tek
anı
gibi
bir
devirden
Durmadan
çalınır
o
gamlı
beste
Sanki
bilir
dem
hazin
öykümüzü
Bulutlar
ağlar,
kararır
gökyüzü
Ne
zaman
ayrılık
saati
gelse
Bir
çaresizliği
anlatır
gibi
Birden
değişir
gözlerimin
rengi
Mavi
solar,
koyulaşır
yeşilse
Sarınca
ruhumu
eski
bir
hüzün
Uçar
gider
pembeliği
yüzümün
Ne
zaman
ayrılık
saati
gelse
Uzatsam
özlemle
dudaklarımı
Tüm
ağaçlar
döker
yapraklarını
Ne
çiçek
kalır
ortada,
ne
bahçe
Sadece
uğultusu
o
rüzgarın
Ve
bir
umut
kırıntısı;
Belki
yarın.
Ne
zaman
ayrılık
saati
gelse
Bir
fırtına
çıkmışcasına
büyük
İçimdeki
güllerin
boynu
bükük
Bir
zaman
kalakalırım
öylece
Neden
sonra
gittiğini
anlarım
İçimde
güller
ağlar,
ben
ağlarım...
Ümit
Yaşar
Oğuzcan
Grafik
Tasarım
©Kumru
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
