Gece
Nöbeti
Daha
az seviyorum seni,
Giderek daha az.
Unutur gibi seviyorum,
Azala azala.
Aramızdaki uzaklığın
karanlığında,
Geceleri kısalıp,
gündüzler uzuyor öyle
olunca.
Daha az seviyorum
seni,
Kendini iyileştiren
bir yara gibi,
Daha az.
Ve zamanla,
Sen geceyi tutuyorsun,
ben nöbetini.
Uzak dağ kışlarında,
Görmüyoruz birbirimizi.
Usul, usul sis iniyor,
Kopmuş yollara.
Işığı hafif, uykusu
ağır koğuşlarda,
Üzerini örtüyorum
senin.
Bir çığ gibi büyüyorsun
ruyalarımda.
Sevgilim.
Yıldızları daha büyüktür
bazı gecelerin.
Nöbet kadar yalnızken
öğreneceksin bunu
da.
Artık daha az seviyorum
seni,
Unutur gibi, ölür
gibi daha az.
Yeniden öğretiyorum
kendime,
Onca aşkın öğretemediğini.
Kolay değil,
Yalnizca sevdiğimi
değil, evladımı da
kaybettim ben.
Kaç acı birden imtihan
etti beni.
Bir tek gece vardır
insanın hayatında,
Ömür boyu surer nöbeti.
Bu da öyleydi.
İyi ol,
Sag ol,
Uzak ol,
Ama bir daha görme
beni...
Murathan Mungan |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
