Ellerinde
ağladığım
dostumsun
sen
Bir martının
telaşında
gözlerin
Ve ellerin
mavinin
doğurganlığında
Kalbinin
sıcaklığında
ağladığım
Dostumsun
sen
Şiir okuyorduk
beraber
Anımsıyor
musun?
Ve sonra
varlığın
varlığıma
Sevgili
gibi kırlangıçlar
uçururdu
Telaşlı
ve ürkek
Bir kenti
güzelleştiriyordu
şefkatin
Ve bizi...
Sonra
her dokunduğun
çocuk
Büyüyordu,
güzelleşiyordu
yeniden
Gülün
açışı
tomurcuğa
Hayatın
yenilenişi
için yeniden
Acılarla
bezeniyordu
yokluğun
Hasret
mi? özledim
desem
Ve büyütsem
sana doğru
tüm imgeleri
Sandallarda
yelken
yapsam
gözlerini
Uçsam
Dokunsam
Güzelleşsem
Alık yaşamları
kırbaçlasam
Dokunur
musun
hasretime?
Ellerinde
ağladığım
dostumsun
sen
Sımsıkı
sarıl
hasretime....
