| |
Seni
arıyorum
kalabalık
caddelerde,
Tanımadığım
insanlar
geçiyor,
sen
yoksun...
Perişan
hayallerimin
başladığı
yerde,
Sana
sesleniyorum,
duyuyor
musun?
Beyaz
güller
açtı
bahçelerde,
sevdiğin...
Ya
o
karanfil...
Baygın
kokulu
çiçek.
Gel,
yalnızlık
bahçeme
beyazlar
giyin,
Anladım
ki,
bu
ömür
sensiz
geçmeyecek.
Odamı
süsleyen
ellerini
uzat,
Hazzından
dile
gelsin
bastığın
halı..
Açılsın
sevincinden
perdeler
kat
kat...
Işık
ve
ateş
senin
için
yanmalı...
Sonra
çevir
düğmesini,
radyonun
Sevdiğin
musiki
dolsun
odama,
Dinle
şarkısını
büyük
koronun,
Beni
düşün!
beni
düşün,
ağlama...
İçimden
bir
ses
diyor
ki;
sabret..
Sonu
gelecek
bu
yalnızlığın.
Bütün
aynalar
gülecek
elbet,
Açılacak
kapılar
ansızın..
Yalnız
sen
varsın
beyaz
gülüm,
Evde,
bahçede
ve
sokakta,
Bir
eylül
akşamı
gördüğüm
,
O,
beyaz
hayalsin
uzakta..
Yakınsın;
yalnızlık
kadar,
Uzaksın;
yakınmış
gibi,
Sensiz
yaşadığım
yıllar
Bu
kadar
güzel
değildi.
Yeter...
Gel
artık
yeter...
Karanfiller
açtı
gel
!!
Kış
bahçesinde
güller,
Beyaz
güller
açtı
gel...
Ümit
Yaşar
Oğuzcan
Grafik
Tasarım
©Kumru
|
| |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
