Aynı şarkıların nağmelerini dinlerken çektin ellerini ellerimden. Birden,, ansızın,, gideceğini haber vermeden... Sessizce boş kalan ellerime baktım. Üşüyen ellerim miydi, yoksa kalbim mi bilemedim. Anlamsızlığıma anlamlar yükledim, olmadı. Ben beni bıraktığın yerde, yüreğimde anlamsızlığın her bir hecesiyle kaldım öylesine yalnız, öylesine sensiz.. Bir ben kaldım, bir de şarkımız. Biliyor musun; sen gittiğinden beri bu sokağa kaç kez yağmur yağdı ? Sonbahar yapraklarını yerden kaç kez süpürdü rüzgarlar ? Anımsıyor musun hani beni beklediğin, beraberce el ele yürüdüğümüz o sokağı? Sen gittiğinden beri baharıma ayaz vurdu. Kaç kez zemherilere verdim yüreğimi , kaç kez.. Ardından gelmek için, bilinmez denizlere kaç kez yelken açtım. Bilemedin, beni bırakıp giderken sensizliğin adının sen olduğunu.. Sen beni sende bırakıp gittin. Sessiz Kalem Grafik Tasarım & Animasyon ©Kumru