 |
|
|
| |
| |
Düsünüyorum
da,
sanırım en büyük korkumuz olduğumuz gibi görünmek.
Yumuşacık kalbimizin fark edilmesi,
naif yönlerimizin keşfedilmesi,
cesaretsizliğimizin anlaşılması,
korkularımızın paylaşılması
sanki zarar göreceğimizin
en büyük işareti.
Kabuklarımızın altında kendimizi saklamakta
ne kadar
da ustayız. Ve ne kadar güçlü korunuyoruz,
kalkanlarımızın
ardında. Hissedilmeden, el değmeden, sevgimizi
göstermeden.
Istiridyeler, deniz minareleri, midyeler.
Kirpiler ve kaplumbağalar gibi. Sahi koruyor
mu
bizi bu çatlamamıs sert kabuk?
Kimse incitemiyor mu duygularımızı, inançlarımızı,
benliğimizi? Yoksa zarar mı veriyor bu ürkeklik,
bu kabuk bize.?
Hissettiklerimizi gölgeliyor, yansıtmıyor
mu gerçek kimliğimizi?
Duygularımızı bastırıyor, el ele tutuşmamızı
engelliyor mu?
Eğer bir yıldız gibi ışıl ışılsam ve bir yıldız
kadar
parlak. Ne çıkar atesböceği sansalar beni.?
Belki en hoyrat yürek bile ateşböceğinin o
uçucu,
masum, sevimli çocuksuluğuna el kaldırmaya
kıyamaz?
Güçlü kapıların arkasına kilitlemesem kendimi,
korkaklığımı, sevgi Isteğimi en insani yönlerimi
kayıtsızca sunabilsem bu sert kabuğun ağırlığıindan
kurtulup bir kuş gibi uçacağım özgürce.
Anlasılacağım ve bir ayna gibi yansıyacağım
karsimdakine. O da çözülecek belki.
Samimi ve güvenliksiz, silahsiz biriyle göz
göze
gelince. Oysa bir görebilsek bunu.
"Kalmadı böyle insanlar" demesek.
Güven duygusuna bu kadar muhtaç olmasak.
Kırılmaktan korkmasak. incinsek, yaralansak.
Ne olur bir darbe daha alsak.
Yeniden açsak kendimizi, atabilsek o kabuğu.
Denesek. Risk alsak. Yanilsak. Fark etmez.
Tekrar, tekrar bıkmadan denesek.
Ve kucaklaşsak yeniden.
Tıpkı eskisi gibi. Ne olduğunu anlayamadığımız
o onbeş yıldan öncesi gibi.
O zaman fark edeceğiz.
Ne kadar özlediğimizi birbirimizi.
Neler biriktirdiğimizi, kaybolan değerlerimizi
ne
kadar özlediğimizi. Beraber geldik beraber
gidiyoruz oysa. Vakit az, paylaşmak, sarılmak
için.
Yasadığımız coğrafya zor, sartları ağır.
Yüreği daha fazla küstürmemek lazım.
Sırtımızda ağır küfeler, her gün katlanan.
Ve koşullar bir türlü düzelmeyen.
Sevgiye çok ihtiyacımız var.
Ufukta kara bir kiş görünüyor.
Ancak birbirimize sokulursak atlatırız o günleri.
Kırın o sert, o ağır kabuklarınızı.
Kurtulun bu yükten.
Korumuyor o kabuklar, aksine zarar veriyor
bize.
Yalnızlığa mahkum ediyor bizleri.
Hem hepimiz bir yıldızız.
Ne çıkar ateşböceği sansalar bizi.
Yazarı
Bilinmiyor
Grafik Tasarım
©Kumru
|
|
|
|
|
|
|
|
