Ben Yine Özledim

Untitled Document

Bir deniz kenarında batıp giden güneşe hüzünle bakıp,
kuru bir gözyaşıyla seni hatırlamaktır özlemin tanımı.
Her dalganın kıyıya çarpışı, herhangi bir martının
rutin bir kanat çırpışı getiriyorsa aklıma seni,
seni özlemişimdir.

Bakıyorum da seni özlemediğim bir anı da
hiç özlememişim. İnsanların yirmidört saat yaşayıp da
benim yıllarca yaşadığım günlerin hiç birinden
pişmanlık duymamışım. "Burnumda tütüyorsun"
demekten hiç bıkmamışım.

Senden yirmi, otuz kilometre uzak bir yerdeyim.
Senin bilmediğin bir bankta, içime çektiğim dumanı
özleminle çıkarttığımı da bilmeni isterim.
Güneşin el sallayarak uzaklaştırdığı anlara denk
getiriyorum sahil yürüyüşümü ve her zaman
aynı bankta tamamlıyorum.
Sessizce seni düşünmek zor değil. Bir simitçi geçer
yanımdan,, bir falcı oturur yanıma,, küçük bir çocuk
annesinin kucağında,, bir çift yürek birbirinin kolunda..
Seni hatırlamadığım an yok hayatımda.
Senden tamamen ilgisiz bir kitabın arasında,
bir hayaller albümü buluyorsa bu yüreğim,
özlemin doruğunda olduğumu kim inkar edebilir ki...

Aslında bende seni özlemenin başka bir raconu var.
Hasretinin gönlümde açtığı yaraların kurşun yarasından
farksız olduğunu ve acısına ancak benim gibi şehir
eşkıyasının katlanabileceğini , ama benim bundan
değişik bir zevk aldığımı senden başka kaç kişi anlar?
Gece yürüyüşlerimin yaralarıma iyi geldiğine
hangi terapisti inandırabilirim?
Sessizce çırpınışım, seni özleyişim, her dinlediğim
şarkıda seni bir kez daha keşfedişlerim ve gece
yürüyüşlerimin zevkini, hasretinle takas edişim..

Ah ben seni ne çok seviyorum.
Hayat denilen süreç hep bir şeylerin özlemi ile,
hasreti ile geçiyor. İnsan yüreği özlemeden duramaz mı?
Yoksa özlemeden durmamalı mı? Hep bir şeylerden
uzak, hep birilerinin varlığından mahrum..

İnsan gönlü o kadar geniş ki, hep özleyecek ve
özlemler son ana kadar devam edecek. Belki de
hayata anlam katan bu sessiz özleyişlerdir. Hayatta
kalma çabamıza enerji veren bu buruk hasretliklerdir.
İnsan yüreği ne kadar garip !

Ben yine özledim.
Kimi mi?
Sevdiklerimi...

İclal Aydın

Untitled Document